Karamanoglu'nun Kisisel Sayfasi

ABİDELERİN DİLİ İLE BİLGE KAGAN VE KÜL-TİGİN’İN SİYASÎ HAYATLARI

karamanoglu — Sat, 19 Jul 2008 14:04:15 +0000

ABİDELERİN DİLİ İLE BİLGE KAGAN VE KÜL-TİGİN’İN SİYASÎ HAYATLARIABİDELERİN DİLİ
İLE BİLGE KAGAN VE KÜL-TİGİN’İN SİYASÎ HAYATLARI

Türk Milletine Türk olma gururunu öğreten, bıraktıldan eserler ile tarihimizin
bir bölümünün millî kaynaktan ve ilk elden öğrenilmesine yardımcı olan, Türk
Milliyetçİliğinİn öncü liderleri Bilge Kağan ve KülTigin’e olan minnet borcumuzu
bir kez daha ifade ediyoruz.
Dr. Ahmet TOKSOY
Orta Asya’da Büyük Türk Devleti, Büyük Hun İmparatorluğu’nun yıkılmasından sonra
bölgeye Hsienpi’ler hakim olmuşlar, onların yıkılması ile de Avarlar
hakimiyetlerini ilan etmişlerdir. Gök-Türk’ler Milattan önceki asırlarda Hunlar
tarafından kurulup değişen sülaleler ve boylar idaresinde hayatlarını devam
ettirmişlerdir.
Bumın Kağan, 552 tarihinde JuanJuan (Avar) idaresine son vererek, Türk
Devleti’nin Gök-Türk hanedanı devrini açtı Kendisi devletin doğu kısmını idare
ederken, kardeşi İstemi Kağan da 576 yılına kadar batı bölümünü idare etti.
Bumın Kağan, Gök-Türk hakimiyetini kurduğu sene içinde vefat etti. Onun
vefatından sonra oğlu Mukan Kağan Gök-Türk hakanı oldu. Mukan Kağan zamanında
yapılan fetihler sayesinde Orta Asya’yı tamamen kaplayan Gök-Türk Devleti,
doğuda Kore’den batıda Karadeniz’e kadar uzanıyordu. Zamanın bütün
devletlerinden daha büyük ve kuvvetli idi2. 582 yılında Gök-Türk Devleti, doğu
ve batı olmak üzere ikiye ayrılarak neticede bu iki Gök-Türk kanadı
birbirlerinin düşmanı haline geldilerî. îç çekişmeler, Çin împaratorluğu’nun
hile ve desiseleri sonucunda Doğu Gök-Türk devleti Kieli Kağan zamanında
(621630) istiklalini kaybetti. Ardından Batı Gök-Türk devleti de aynı akıbete
uğrayarak Çin İmparatorluğu’nun hakimiyetini kabul etmek zorunda kaldı.
Gök-Türk tarihinin elli yıllık fetret devrinin sonunda, Kitabeler yolu ile çok
iyi tanınan Aşina (Asena) soyundan Kutluk, istiklal savaşına girişti. 681
yılından sonra II. Gök-Türk Devleti daha güçlü ve daha şuurlu olarak kuruldu.
Türk Milletine “Türk olma” gururunu öğreten Kutluk Kağan ve onun çocuklarıdır
Kutluk Kağan’ın ölümünden sonra yerine Kapgan (Kapağan), Gök-Türklerin kağanı
oldu. 0, tahta oturduktan sonra aşağıda belirteceğimiz planlarını
gerçekleştirmek istemiştir;
1 Çin’i baskı altında tutmak:
Bunda iki maksadı vardı. Türk devletinin huzurunu korumak ve halka yetecek
ölçüde tarım ürünü imkanlannı sağlamak.
2 Çin’de dağınık bir halde yaşamakta olan Türkleri anavatana (ÖTÜKEN) çekmek:
Bunda da iki amacı vardı. Biri Türkleri yabancı hakirniyetinden kurtarmak,
diğeri ise Türk ülkesinde askerî ve iktisadî gelişmeyi hızlandırmak.
3 Asya kıtasında ne kadar Türk varsa hepsini Gök-Türk birliğine bağlamak, daha
doğrusu Türk Birliğini gerçekleştirmek5.
Kitabelere göre Kapgan, kağanlık tahtına çıktığı zaman Bilge Kağan 14 yaşında
idi ve Tarduş’lar üzerinde Şad olarak bulunuyordu(6) Kül-Tigin ise 7 yaşında
idi(7).
BILGE KAĞAN
Kapgan Kağan tahta çıktıktan sonra ilk seferini Çin üzerine yaptı. Türk orduları
694 tarihinde Lenchüan eyaletine saldırdılar, 687 yılında ise önce Lingchou,
daha sonra da Shengchou bölgesine saldırdılar(8).
Bilge Kağan on yedi yaşında iken Tangutlar üzerine sefere katılmış, yapılan
savaşta Tangutlar bozguna uğratılmışlardır (700-701)9 On sekiz yaşında ise Altı
Çub Soğdak seferine Kül-Tigin ile beraber katılmıştır. Bu seferin hemen ardından
Ongtutuk denilen generalleri komutasında elli bin Çin askeri Gök-Türklere karşı
sefere çıkmışlar ancak yenilgiye uğramışlar, komutanları da Kül-Tigin tarafından
esir alınmıştır(10). Yirmi yaşında ise Basmiller üzerine akına çıkılmış ve bu
Türk boyu Gök-Türklere tabi kılınmıştır. Yirmi iki yaşında Çin’e akında
bulunulmuştur. Kitabelerde anlatıldığına göre seksen bin kişilik bir ordu ile
savaşıldığı kaydedilmiştir. Hatta bu savaşta Çin ordusu başkomutanı Shato Chungi
Gök-Türklere karşı çıktı ise de mağlup olmaktan kurtulamadı(11). Yirmi altı
yaşında iken Çiklerle Kırgızlann Gök-Türklere düşman olmaları üzerine yapılan
seferlerde Gök-Türk ordusuna Bilge kumanda etmişti12.
Bilge Kağan yirmi yedi yaşında ikinci bir Kırgız seferine çıkmış, onları uykuda
basarak Songa ormanında savaşmış ve Kırgız Kağanı’nı öldürmüştür. Aynı yıl
Türgişler üzerinede yürünülmüş , Türgiş ordusunun fırtına ggibi gelmesinden
sonra savaş başlamış , ancak türgiş ordusu yenilgiden kurtulamamıştır(711)
Türgiş ilinin bu savaştan sonra Gök-Türk hamiyetine laındığını öğreniyoruz.(13)
Otuz yaşında Beşbalık’a ordu sevkederek bu bölgede altı defa savaştığıda
Kitabelerde anltaılmaktadır. 715 yılında yani 31 yaşında müstakil bir devlet
olarak yaşayan Karlukların, Gök-Türklere düşman olmalanndan dolayı onlarla da
savaşılmıştır. Bu savaştan sonra Karluklar ile Basmiller ittifak kurup,
Gök-Türklere saldırdılar. Kapgan Kağan kuzeye doğru bir sefer yaparak
Bayırkuları Tola Nehri’nin kıyılarında büyük bir bozguna uğrattı. Fakat zafer
sarhoşluğu içinde Kapgan, yurduna dönerken kendisi için gereken emniyet
tedbirlerini almamış ve ormandan geçerken bozguna uğratılan Bayırku askeri
tarafından öldürülmüştü. Daha sonra kesilen başı Çin başkenti Ch-angan’a
götürüldü ve Çin tmparatoruna takdim edildi14.
Bu savaştan sonra Gök-Türk Hakanlığı yeni olaylara sahne olmuştur(15) Kapgan
Kağan’ın ölümünden sonra yerine oğlu înel Kağan geç miştir. Ancak İnel zamanında
Gök-Türk Devleti’nde olaylar iyice çoğaldı. Karışıklıklar önlenemediği gibi
yurtta huzur da kalmadı. Oğuzlar ayaklandı, devleti kurtarmak Kutluk Kağan’ın
oğullarının omuzlarına yüklendi.
Oğuzlar üzerine Bilge’nin de katıldığı dört sefer düzenlendi. Birinci seferde
Togu Balık’ta, ikinci seferde Andırgu’da, üçüncü seferde Çuş başında, dördüncü
seferde ise Ezgintikadız’da savaşıldı.(17)
Bilge, kağanlık tahtına oturduktan sonra Sarı nehrin güneyine yerleştirilen
Gök-Türkler tekrar vatanlarına döndüler. Oğuz boylarından bazılannın Çin’e göç
etmeleri dolayısı ile bu boylar üzerine ordu sevkedildi. Tablıların çin
İmparatorluğuna itaat etmeleri üzerine, onlara karşı da akın yapıldı. Bu arada
Karlukların üzerine de ordu gönderildi. Otuz sekiz yaşında Kıtaylar üzerine
yürüdü, otuz dokuz yaşında ise Tatabılar üzerine ikinci defa ordu sevketti.
Bundan sonra Kitabelerde faaliyeüer hakkında bilgi kesilmesine rağmen, elli
yaşında Tatabıların Kıtaylardan ayrıldığına dair bilgi verilmektedir. Yine aynı
yıl Tatabılar üzerine sefere çıkılmış, Tatabılar yenilgiye uğratılmış ve
Basmiller ile de savaşılmıştır18.
Kitabelere göre doğuda gün doğusuna, güneyde gün ortasına, batıda gün batısına,
kuzeyde gece ortasına kadar olan milletler hep Bilge Kağan’a tabi idiler. Bilge
Kağan ondokuz yıl Şad, ondokuz yıl da kağanlık yapmış olup sonunda 734 Eylül
ayında zehirlenerek öldürülmüştür.
KULTİGİN
Kutluk Kağan’ın küçük oğlu olan KülTigin, alplığı ve cesareti ile şan ve şöhret
kazanmış birisi idi. Türk töresine göre “taht büyük oğullara, babanın malı ile
ordusu ise küçük oğula kalırdı.” îşte Kül Tigin’in ordu komutanı olması bu eski
Türk geleneğinden ileri geliyordu19.
Kül-Tigin babası öldüğü zaman henüz yedi yaşında idi. Onun faaliyetleri kendi
adını taşıyan abidesinin doğu cephesinin 31. satırından itibaren şu şekilde
anlatılmaktadır:
“Altı Çub Soğdak seferine katılmıştır. Çin’li vali Ongtutuk ile yapılan savaşa
iştirak etmiş yukanda da söylediğimiz gibi vali ve aile efradı Kül-Tigin
tarafından esir alınıp Türk Kağan’ına takdim edilmiştir. Yirmi bir yaşında iken
ÇaaSengün’e karşı savaşmış ve bu savaşta bir çok atmı kaybetmiştir. Bu savaştan
sonra Yır Bayırku Bey’i Uluğ Erkin, Gök-Türklere düşman olmuş, Türgi Yargun
gölünün yanında yapılan savaşta yenilerek kaçmıştır. Kül-Tigin yirmi altı yaşına
geldiğinde mızrak boyundaki karları sökerek Kögmen Dağlarını aşmışlar,
Kırgızların Hakanını öldürerek ülkesini almışlardır. Çarpışmalarda bir eri okla
vurmuş, iki eri ise birbiri ardına sançmıştır. Sonra Türgiş seferine çıkılmış,
bu seferde de büyük yararlılıklar göstermiştir. Kara Türgişleri takibe
gönderilen KülTigin, onları itaat altına aldıktan sonra geriye dönmüştür.
Karluklar, Gök-Türklere düşman oldukları zaman Kül-Tigin yirmi yedi yaşında idi.
Tamag Iduk başında yapılan savaşta ise otuz yaşında idi(24)Otuz bir yaşında Az
kavminin düşman olması dolayısı ile yapılan savaşta Alp Salçı adındaki atına
binerek onlara hücum etti ve Az îlteberini esir aldı. îzgiller, Gök-Türk
idaresine isyan ettikleri zaman Kül-Tigin yapılan savaşta atını kaybetmiş ise de
îzgilleri itaat altına almayı başarmıştır. Daha sonra Dokuz Oğuzlar ile bir
yılda beş defa savaşmışlardır. Kül-Tigin birinci seferde Azman adlı atına binip
hücum etmiç ve altı eri mızraklamış, yedinci eri ise kılıç ile öldürmüştür.
İkinci seferde Kül-Tigin Edizler ile harp etmiç, Az yağız atı Ue bir eri
mızraklamış, dokuz eri çevirerek vurmuştur. Dördüncü seferde Gök-Türk ordusu
yenilmeye yüz tuttuğu zaman KülTigin’in kahramanlığı sayesinde ordu yenilmekten
kurtulmuştur. Beşinci defa Oğuzlar ile savaşıldıktan sonra Amga kalesinde
kışlanıp, ilk baharda Oğuzlar üzerine tekrar akına çıkıldığında Kül-Tigin
merkezde müdafaa tedbiri almıştır. Zorlu geçen bu savaşta Kül Tigin’in bu
tedbirleri olmasa idi, yaşayanlar cariye olacaktı veya öleceklerdi. Kül-Tigin
Koyun yılının onyedinci gününde (27 Şubat 731)uçmağa vardı. Bundan sonra
Kitabelerin değimi ile Bilge Kağan’ın “görür gözü görmez, bilir aklı bilmez
oldu”.

DIPNOTLAR
1 Taşağıl, Ahmet; Gök-Türklcr, Ankara 1995, s.l8.
2 Taşağıl, a.g.e., s. 27.
3 Donuk, Abdülkadir, Gök-Türk Hanlıkları, Tarihte Türk Devletleri,Ankara 1987,
c.I, s.l5.
4 Ögel, Bahaeddin; “Gök-Türk Devleti Bumin ve tlteriç Kağanlar”, MUU Kültür
Dergisi, c, I, S.ll, Ankara 1977, s.25.
5 Kafesoğlu, Ibrahim; Türk Mllll Kültürü, tstanbul 1983, s.109.
6 Ergin, Muharrem; Orhun Abldeleri, İstanbul 1988, s.36.
7 Ergin, a.g.e., s.25.
8 Kurat, Akdes Nimet; “Gök-Türk Kaganlığı”, DH Tarih Cografya Fakültesi
Dergisi, X 12, 1952, s.36, Chang Jen Tang, Tang Devrindeki Doğu Gök Türkleri
Hakkında yenl Belgeler, Taipei 1968, s. 146147.
9 Ergin, a.g.e., s.39, Kurat, a.g.m., s. 40.
10 Ergin, a.g.e., s.40.
11 JenTang, Doğu Gök-Türkleri, s.153.
12 Ergin, BUgc Kağan Abidesi, s.40;Kurat, a.g.m., s.40
13 Kurat, Gök-Türk Kağanllğl, s.40;Koca, Salim, Türk Kültiirünün TemeUeri,
İstanbul 1990, s.83.
14 JenTang, a.g.e., s.170171.
15 Ergin, a.g.e., s.4l, Kurat, a.g..m.,s.40.
16 Kafesoğlu, Türk MİUî Kültürü, s 115, Koca, Türk Kültürünün Temelleri, s.85.
17 Ergin, a.g.e., s.41, Koca, a.g.e., s.85, Grousset, Rene, Bozkır
İmparatorluğu, Çev. R. Uzmen, îstanbul 1993, s.118.
18 Ergin, BUgc Kağan Abldesi. s .45.
19 Ögel, Bahaeddin, Türk Kültürünün Gelişmc Çağları, îstanbul 1988, s.130.
20 Orkun, Hüseyin Namık; Eskl Türk Yazıtlan, Ankara 1987, s.44, JenTang, Doğu
Gök-Türkleri, s 172, Ligeti, L; Bilinmeyen İç Asya, Çev. S. Karatay, Ankara
1986, s.203.
21 Orkun,. Türk Yazıtları, s. 44, Kurat, Gök-Türk Kağanlığı, S 45, Ligeti,
BUinmeyen İç Asya, s.203.
22 Orkun, a.g.e., s.48.
23 Orkun, a.g.e., s.48 vd.
24 Kafesoğlu, Türk Milll Kültürü,s.118.

HÜSEYİN NİHAL ATSIZ

karamanoglu — Sun, 18 May 2008 09:41:00 +0000

12 Ocak 1905 (12 Kanun-ı sani 1905) tarihinde İstanbul’da doğmuştur.

Atsız Bey’in babası, Gümüşhane’nin Torul/Dorul kazasının Midi köyünün Çiftçi-oğulları ailesinden Deniz Makine Önyüzbaşısı Hüseyin Efendi’nin oğlu Deniz Güverte Binbaşısı Mehmed Nail Bey, annesi Trabzon’un Kadı-oğulları ailesinden Deniz Yarbayı Osman Fevzi Bey’in kızı Fatma Zehra Hanım’dır.

Atsız Bey’in ailesi, Gümüşhane’nin tespit edilebilen ceddi 19.asrın başlarında yaşadığı tahmin edilen Ahmed Ağa’dır. Ahmed Ağa’nın İsmail, Süleyman, Hüseyin ve Şakir adlı dört oğlu olmuştur. İsmail Ağa’nın çocukları Midi köyünden Yozgat’ın Akdağ Madeni kazasının Tekyegüneyi köyüne, Süleyman Ağa’nın çocukları ise Yozgat’ın Akdağ Madeni kazasının Dayılı köyüne göçmüşlerdir.

Ahmed Ağa’nın üçüncü çocuğu olan Hüseyin Ağa (1832-1894) ise 1850-1852 sıralarında Deniz eri olarak İstanbul’a gelmiş, okumayı ve yazmayı asker ocağında öğrenmiş, askerliğinin nihayetinde de teskere bırakarak Osmanlı Donanması (Donanma-yı Hümayün)’da kalmış ve Makine Önyüzbaşılığı (Çarkçı [=Makine] Kol ağalığı)’na kadar terfi etmiştir.

Hüseyin Ağa’nın eşi Emine Hayriye Hanım’dır. İki çocukları olmuştur.

Nevber Hanım ile Mehmed Nail Bey (1877-1944) Mehmed Nail Bey de Osmanlı Donanması’na girmiş ve Deniz Kuvvetlerinde Deniz Güverte Binbaşılığı’ndan emekli olmuştur.

Mehmed Nail Bey’in ilk eşi 1903 yılında Yüzbaşı iken evlendiği Fatma Zehra Hanım (1884-1930)’dır. Fatma Zehra Hanım, Deniz Yarbayı (Bahriye Kaymakamı) Osman Fevzi Bey ile Tevfika Hanım’ın kızıdır. Osman Fevziye Bey, Trabzonlu olup ailesi Kadı-oğulları namı ile marufdur.

Mehmed Nail Bey’in ilk eşinden üç çocuğu olmuştur. 12 Ocak 1905’te Hüseyin Nihal (Atsız), 1 Mayıs 1910’da Ahmet Necdet (Sançar (ölümü 22 Şubat 1975) ve Aralık 1912’de Fatma Nezihe (Çiftçioğlu).

Hüseyin Nihal Atsız ilk ve orta öğrenimini Kadıköy’deki Fransız ve Alman okullarında (1911), babası Mehmed Nail Bey’in Kızıldeniz’deki görevinden ötürü Süveyş’te bir Fransız ilkokulunda birkaç ay (1911), Kasımpaşa’daki Cezayirli Gazi Hasan Paşa İlk Mektebi, Haydarpaşa’daki Hususi Osmanlı İttihad İlk Mektebi, Kadıköy Sultanisi (=Lisesi) ve İstanbul Sultanisi’nde yapmıştır.

İlkokula altı yaşında, Kadıköy’deki Fransız okulunda, Latin harfli öğretim ile, başlayan Atsız’a göre bu okulda dersten çok oyun ve şarkı vardı. Buna rağmen, dil bilmeyip derdini anlatamaması yüzünden bu okulda çok sıkılmakta idi. Bir gün, teneffüs sırasında, kendisinden üç-dört yaş büyük bir Rum çocuğu Atsız’ın kafasını duvara vurmuş ve Atsız’ın yarılan kafasından kanlar akması üzerine de, bağıra çağıra suçunu İstavri adlı bir başka Rum çocuğunun üzerine atmış, bunun üzerine İstavri, derste iki dizi üzerine çöktürülüp, dizlerinin altına da, daha çok acı çeksin diye, bir cetvel konarak, ders sonuna kadar cezalandırılmıştır. Bu haksızlık küçük Atsız’ın çocuk ruhunda fırtınalar yaratmış ve Atsız “şu mektep yansa da kurtulsam” diye içinden bedduada bulunmuştur. Bir müddet sonra bir gece, tesadüfen çıkan bir yangında Fransız Mektebi yanınca küçük Atsız istemediği bu mektepten kurtulmuş, fakat bu sefer de Latin harfleri ile öğretim yapan başka bir okula, Alman Mektebi’ne verilmiştir.

Bir müddet sonra, Kızıldeniz’de bulunan Malatya gambotunun süvarisi olan babası Mehmed Nâil Bey’in yanına giden Atsız, Türk-İtalyan savaşının çıkması üzerine Mehmed Nail Bey’in Osmanlı Bahriye Nezareti’nden Süvevse sığınması emrini alması ile, Süveyş’te bir Fransız İlkokulu’na devam etmiştir. Süveyş sokaklarında İtalyan çocukları ile dövüşmesi, Atsız’ın milliyetçi mücadelesinin ilk örneklerindendir.

Babasının Îstanbul’a dönme emrini alması ile İstanbul’a gelen Atsız, Kasımpaşa’daki Cezayirli Gâzî Hasan Paşa mektebine kaydolmuş ve Arap harfleri ile öğrenime başlamıştır. Ailesinin Kasımpaşa’dan Kadıköy’e taşınması ile hususi Osmanlı İttihâd Mektebi’nde öğrenimine devam eden Atsız, babasının Önyüz başı (kolağası) olarak Birinci Cihan Harbine gitmesi yüzünden Hususi Osmanlı İttihâd Mektebi’nden Kadıköy Sultanisi’nin rüşdiye (ortaokul) kısmında öğrenimine devam etmiştir. Buradan da İstanbul Sultanîsi’ne geçen Atsız, 1922 tarihinde Lise öğrenimini tamamlamıştır.

1922 yılında imtihanla Askerî Tıbbiye’ye girmiştir.

O yıllarda tıbbiyede komünistlik ve birtakım azınlık milliyetçiliği güden öğrenciler vardı. Bu öğrenciler ile Türk öğrenciler arasında sık-sık tartışmalar olur, bu tartışmalar ara sıra da yumruk kavgasına dönerdi. Bu kavgalara Atsız da katılırdı. Bu yüzden bir çok defa disiplin ve hapis cezası almıştır. Ziya Gökalp’ın cenaze töreninin yapıldığı günün akşamı, Türk öğrenciler ile diğer öğrenciler arasında çıkan bir kavga sonucunda, Atsız’a gayet ağır bir ceza verilmiştir, Bu ceza, öğrenciliği sırasında işleyeceği herhangi bir suç neticesinde Atsız’ın Askerî Tıbbiye’den çıkarılacağıdır.

Atsız , Askerî Tıbbiye’nin 3. sınıfında iken, aralarında bir takım meseleler geçen Arap asıllı Bağdatlı Mesud Süreyya Efendi adlı bir mülazım (teğmen)’ın kasdî bir şekilde lüzumsuz bir yerde istediği selâmı vermediği için, 4 Mart 1925 tarihinde Askeri Tıbbiye’den çıkarılmıştır.

Bu hadiseden sonra üç ay kadar Kabataş Lisesi’nde yardımcı öğretmenlik yapan Atsız, daha sonraları Deniz Yolları’nın Mahmut Şevket Paşa adlı vapurunda kâtip muavini olarak vazife görmüş ve bu vapurla Istanbul-Mersin arasında bir kaç sefer yapmıştır.

1926 yılında İstanbul Dârülfünu’nun Edebiyat Fakültesi’ nin “Edebiyat Bölümüne” ve Istanbul Dârülfünûnu’nun yatılı kısmı olan Yüksek Muallim Mektebi’ne kaydolan Atsız, bir hafta sonra askere çağırılmış, tecil isteği kabul edilmeyen Atsız askerliğini 9 ay olarak (28 Ekim 1926-28 Temmuz 1927) İstanbul’ da Taşkışla’da 5. piyade alayında er olarak yapmıştır.

Ahmet Naci adlı arkadaşı ile birlikte hazırladığı “Anadolu’ da Türklere aid yer isimleri” adlı makalenin Türkiyat Mecmuası’nın ikinci cildinde yayınlanması ile hocası olan M. Fuad Köprülü’nün dikkatini çeken Atsız, 1930 yılında Edirneli Nazmî’nin divanı üzerinde mezuniyet çalışması yapmış (Divan-ı Türki-i Basit, gramer ve lügati, 1930, 111 s. Türkiyat Enstitüsü Mezuniyet Tezi, no 82) ve aynı yıl Edebiyat Fakültesi’nden mezun olmuştur.

Atsız’ın sınıf arkadaşları arasında Tahsin Banguoğlu, Ziya Karamuk, Orhan Şâik Gökyay, Pertev Nâilî Boratav, Nihad Sâmi Banarlı gibi isimleri sayabiliriz.

Mezuniyetini müteakip Edebiyat Fakültesi Dekanı olan hocası Prof. Dr. M. Fuad Köprülü, Maarif Vekâleti nezdinde Atsız için tavassutta bulunarak, Yüksek Öğretmen Okulu’nu öğrenci olarak bitirdiği için, liselerde yapması gereken 8 yıllık mecburi hizmetini affettirmiş ve Atsız’ı kendisine asistan almıştır (25 Ocak 1931).

Atsız, 15 Mayıs 1931′den 25 Eylül 1932 tarihine kadar Atsız Mecmua (17 sayı)’yı çıkarmaya başladı. M. Fuad Köprülü, Zeki V. Togan, Abdülkadir İnan gibi edebiyat ve tarih bilginlerinin de dahil bulunduğu bir kadro ile yayın hayatına atılan bu “Türkçü ve Köycü” dergi, devrinde ilim, fikir ve sanat alanında çok tesir yaratan Türkçü bir çığır açmış, âdetâ Cumhuriyet devri Türkçülüğü’nün öncüsü olmuştur. Atsız, kendini tanıtmaya başlayan ilk yazılarını (H. Nihâl) imzası ile, hikâyelerini de (Y.D.) imzası ile, bu dergide neşre başlamıştır.

1931 yılında Dârülfünûnun felsefe bölümünden mezun olan ilk eşi Mehpare Hanım ile evlenmiş, 1935 yılında ayrılmıştır.

1932 Temmuzunda Ankara’da toplanan Birinci Türk Tarih Kongresi esnasında, Prof. Dr. Zeki Velidi Togan’a Dr. Reşid Galib’in yaptığı haksız hücum üzerine Atsız, içerisinde ikinci eşi Bedriye (Atsız) ile Pertev Nâilî Boratav’ın da bulunduğu 8 arkadaşı ile, Dr. Reşid Galib’e “Zeki Velîdî’nin talebesi olmakla iftihar ederiz” diyen bir protesto telgrafı çekmiş ve bu telgraf üzerine de mimlenmiştir.

19 Eylül 1932′de Dr. Reşid Galib, Maarif Vekili olmuş ve kısa bir müddet sonra da Prof. M. Fuad Köprülü’nün dekanlıktan ayrılması üzerine Edebiyat Fakültesi Dekanlığı’na vekâleten bakan Ali Muzaffer Bey asâleten tâyin edilmiştir.

Atsız’ı üniversiteden uzaklaştırmak için fırsat arayan Reşid Galib, Atsız’ın Atsız Mecmua’nın 17. sayısındaki “Dârülfünûn’un kara, daha doğru bir tabirle, yüz kızartacak listesi” adlı makalesi ile bu fırsatı yakalamış ve Edebiyat Fakültesi Dekanı, Atsız’ın üniversite asistanlığına son vermiştir (13 Mart 1933).

Üniversiteden çıkarılmasından birkaç gün sonra Atsız, Edebiyat Fakültesi’nin Dekanı’nı Tokatlıyan’daki bir çayda yakalayıp yüzlerce kişinin önünde tokatlamıştır. Atsız’a bu hadise için hiç bir şekilde tepki gösterilmemiştir. Üniversite asistanlığından çıkarılan Atsız (Mart 1933), Malatya Ortaokulu’na Türkçe öğretmeni olarak tayin edilmiştir, Malatya’da kısa bir müddet (8 Nisan 1933 – 31 Temmuz 1933) Türkçe öğretmenliği yapan Atsız, Edirne Lisesi edebiyat öğretmenline tayin edilmiştir.

Atsız’ın Edirne’deki edebiyat öğretmenliği de 3-4 ay kadar kısa bir müddet devam etmiştir. (11 Eylül 1933-28 Aralık 1933). Edirne’de iken Atsız Mecmua’nın devamı mahiyetindeki “Aylık Türkçü dergi” olan Orhun (5 Kasım 1933 – 16 Temmuz 1934, sayı 1-9)’u yayımlayan Atsız, Orhun’da Türk Tarih Kurumu tarafından çıkarılan ve liselerde ders kitabı olarak okutulan dört ciltlik tarih kitaplarının yanlışlarını ağır bir şekilde tenkit ettiği için vekâlet emrine alınmış, (28 Aralık 1933), 9, sayısında da Orhun, Bakanlar Kurulu kararı ile, kapatılmıştır.

9 ay vekâlet emrinde kalan Atsız, Kasımpaşa’daki Deniz Gedikli Hazırlama Okulu’na Türkçe öğretmeni olarak tayin olunmuştur (9 Eylül 1934).

27 Şubat 1936 tarihinde ikinci eşi olan Bedriye Hanım (Atsız) ile evlenen Atsız’ın bu evlilikten 4 Kasım 1939 tarihinde Yağmur ve 14 Temmuz 1946 tarihinde de Buğra adlı iki oğlu olmuştur.

Atsız Bey ikinci eşi Bedriye Atsız’dan da Mart 1975 tarihinde ayrılmıştır.

Atsız Bey, Kasımpaşa’daki Deniz Gedikli Hazırlama Qkulu’nda Türkçe öğretmeni olarak 4 yıl kadar çalışmış ve 1 Temmuz 1938 tarihinde bu vazifesinden ihraç edilmiştir.

Bunun üzerine, Özel Yüce-Ülkü Lisesi’ne geçen ve burada 1937 yılından 1939 yılının Haziranının sonuna kadar edebiyat öğretmenliği yapan Atsız, 19 Mayıs 1939 – 7 Nisan 1944 tarihleri arasında yine özel bir lise olan Boğaziçi Lisesi’nde edebiyat öğretmenliğinde bulunmuştur.

Atsız, Boğaziçi Lisesi’nin Türkçe öğretmeni iken Orhun (1 Ekim 1943 – 1 Nisan 1944, sayı 10-16, 7 sayı)’u yeniden neşre başlamıştır.

II. Dünya Savaşı sıralarında yerli komünistler faaliyetlerini fevkalade artırdıkları hâlde, resmî makamlar bu aşırı hareketlere karşı tedbir almak yerine, seyirci kalmaktaydılar.

Atsız, ilgilileri ikaz için Orhun.’un Mart 1944′te yayımlanan 15. sayısında, devrin Başbakanı Şükrü Saraçoğlu’na hitaben bir “açık mektup” yayınlamıştır. Bu açık mektupta, Marksistlerin artan faaliyetleri belirtilmekte idi. Orhun Kapatılmadığı takdirde bir sonraki sayısında bu aşırı faaliyetlerin belgeleri iIe birlikte örneklerini vereceğini bildiren Atsız, Orhun’un kapatılmaması üzerine Nisan 1944′te yayımlanan 16. sayıda, Giritli Ahmed Cevad Emre, Pertev Nâilî Boratav, Sabahattin Ali ve Sadrettin Celâl Antel’in Marksist faaliyetlerini açıklayarak devrin Millî Eğitim Bakanı olan Hasan Ali Yücel’i istifaya çağırmıştır.

Bu ikinci açık mektup, yurt içinde büyük bir millî galeyana sebep olmuş, başta Istanbul ve Ankara olmak üzere bir çok şehir de, komünizm aleyhinde gösteriler yapılmaya başlanmıştır. Bu arada Atsız’a yurdun her köşesinden mektupların, telgrafların gelmesi Ankara’daki yetkilileri tedirgin etmekte idi. Millî Eğitim camiasındaki komünistler sebebi ile kendi partisinin mensupları tarafından dahi sigaya çekilmeye başlanan Hasan Ali Yücel, ilk iş olarak Atsız’ın Boğaziçi Lisesi’ndeki edebiyat öğretmenliğine son vermiştir (7 Nisan 1944). Orhun dergisi ise Bakanlar Kurulu kararı ile yeniden kapatılmış, Sabahattin Ali de kışkırtılarak Atsız aleyhine hakaret davası açmaya zorlanmıştır.

Atsız, aleyhine dava açılınca trenle Ankara’ya gitmiş ve Türkçü gençler tarafından daha istasyonda karşılanarak, bir otelde misafir edilmiştir.

Hakaret davasının 26 Nisan 1944 günü yapılan ilk oturumu gayet hadiseli geçmiştir. Bunun üzerine 3 Mayıs 1944 tarihinde yapılan ikinci oturuma üniversite öğrencisi alınmamış, bu yüzden de devrin halk partisi iktidarını şaşırtan büyük öğrenci gösterileri olmuş ve yüzlerce kişi tevkif edilmiştir.

“Sabahattin Ali – Nihâl Atsız davası” olmaktan ziyade “Komünistliğe karşı Türkçülük davası” halini alan bu davanın 9 Mayıs 1944 günü yapılan karar oturumunda, Sabahattin Ali’ye “vatan haini” dediği için 6 aya mahkûm edilen Atsız’ın cezası hâkim tarafından “milli tahrik” gerekçesi ile 4 aya indirilmiş ve 4 aylık bu ceza da tecil edilmiştir.

Atsız, cezasının tecil edilmesine rağmen 9 Mayıs 1944 tarihinde mahkemenin kapısından çıkarken tevkif edilmiştir. 19 Mayıs 1944 törenlerinde Cumhurbaşkanı İsmet İnönü, Atsız ve arkadaşlarını ağır şekilde itham eden nutkunu söylemiş ve bu nutuk üzerine de Atsız ve 34 arkadaşı İstanbul 1 numaralı sıkıyönetim mahkemesinde yargılanmaya başlamıştır.

Aralarında üniversite profesörü, öğretmen, subay, doktor ve üniversite öğrencileri bulunan sanıklar, sorguya çekme adı ile ilk önce çeşitli işkencelere maruz bırakıldıktan sonra, 7 Eylül 1944 günü yargılanmaya başlanmıştır. “Irkçılık-Turancılık davası” adı verilen ve hafta da 3 gün olmak üzere 65 oturum devam eden mahkeme, 29 Mart 1945 tarihinde nihayetlenmiş ve Atsız 6,5 seneye mahkûm olmuştur.

Atsız bu kararı temyiz etmiş ve Askerî Yargıtay 1 numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi’nin kararı esasından bozmuştur. Böylece Atsız, bir buçuk yıl kadar tutuklu kaldıktan sonra, 23 Ekim 1945 tarihinde tahliye edilmiştir.

5 Ağustos 1946 tarihinde 2 numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi’nde tutuksuz olarak başlayan Atsız ve arkadaşlarının davası (bu dava Prof. Kenan Öner – Hasan Ali Yücel davası adı ile tanınmıştır), 31 Mart 1947 tarihinde nihayetlenmiş ve 29 oturum devam eden mahkeme bütün sanıkların beraatine karar vermiştir.

Nisan 1947′den Temmuz 1949′a kadar kendisine iş verilmeyen Atsız, Ekim 1945 – Temmuz 1949 tarihleri arasında geçinmek için kitaplarından bazılarını satmak zorunda kalmıştır. Bir müddet Türkiye Yayınevi’nde çalışan Atsız, Türk-Rus savaşlarının özeti olan Türkiye Asla Boyun Eğmeyecektir” adlı kitabını da Sururi Ermete müstear ismi ile yayınlamak zorunda kalmıştır.

Atsız’ın sınıf arkadaşlarından Prof. Dr. Tahsin Banguoğlu Millî Eğitim Bakanı olunca Atsız’ı 25 Temmuz 1949′da Süleymaniye Kütüphânesi’ne “uzman” olarak tayin etmiştir. Bir müddet bu vazifede çalışan Atsız, Demokrat Parti’nin iktidara gelmesinden sonra Haydarpaşa Lisesi Edebiyat Öğretmenliği’ne tayin olmuştur (21 Eylül 1950).

4 Mayıs 1952 tarihinde Ankara Atatürk Lisesi’nde vermiş olduğu “Türkiye’nin Kuruluşu” konulu bir konferans üzerine, Cumhuriyet Gazetesi Atsız’ın aleyhine yalan yayın yapmış, hakkında Bakanlık tarafından tahkikat açılan Atsız’ın konuşmasının ilmî olduğu tespit edilmiş, fakat Atsız Haydarpaşa Lisesi’ndeki edebiyat öğretmenliği görevinden “muvakkat” kaydı ile alınarak (13 Mayıs 1952) yine Süleymaniye Kütüphânesi’ndeki vazifesine tayin edilmiştir.

31 Mayıs 1952 tarihinden emekliliğini istediği 1 Nisan 1969 tarihine kadar Süleymaniye Kütüphânesi’ndc çalışan Atsız’ın en uzun süreli memuriyeti bu kütüphânedeki memuriyet olmuştur.

1965 yılından başlayarak Doğu ve Güney-Doğu bölgelerinde baş gösteren “yıkıcılık” ve “bölücülük” hareketleri hakkında, Atsız, (Devrin Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay’ın Gaziantep’e giderken bir işçinin “idareciler Araplara toprak veriyorlar, biz Türklere vermiyorlar” sözlerine karşılık Cumhurbaşkanı Sunay’ın “Türk topraklarında yaşayan herkes Türktür” demesi üzerine) Ötüken’in Nisan 1967′de yayınlanan 40, sayısından itibaren “Konuşmalar, 1″ (Sayı 40), “Konuşmalar, II” (Sayı 41) ve “Konuşmalar, III” (Sayı 43), “Bağımsız Kürt Devleti Propagandası” (Sayı 43), “Doğu mitinglerinde perde arkası” (Sayı 47), “Satılmışlar – Moskof uşakları” (Sayı 48) adlı seri makalelerin de bölücü Marksistlerin Doğu bölgelerimizde yaptıkları gizli çalışmaları açıklamış ve bu makaleler hakkında savcılıkça tahkikat açılmıştır. Savcılığın yaptığı ilk tahkikatca Atsız’a hiç bir suç kondurulamamıştır. Ancak bu yazılar üzerine, Ankara’daki bölücü kuruluşlar tarafından Atsız aleyhine hazırlanmış ayrılıkçılığı ilan eden bildiriler sokaklarda dağıtılmış ve aynı günlerde Adalet Partisi’nin bir Diyarbakır Senatörü, Senato kürsüsünden Atsız aleyhine ağır bir konuşma yapmıştır. Bu sistemli girişimler sonucunda, Hasan Dinçer’in Adalet Bakanı olduğu sıralarda Bakanlık tahkikat açmış ve Atsız mahkemeye verilmiştir. Davanın devam ettiği 6 yıl içerisinde 12 Mart muhtırası verilmiş ve arkasından sıkıyönetim ilân edilmiştir. Sıkıyönetim mahkemelerinde Türk milletinin ve vatanının birliğine ve bölünmezliğine karşı çıkan yıkıcılar, bölücüler, komünistler ve anarşistler muhakeme edilirken, sivil mahkemelerde ise aynı hususlara daha 4-5 yıl önce dikkati çeken Atsız muhakeme edilmiştir.

Uzun duruşmalardan sonra mahkeme Ötüken’in sahibi Atsız’ı ve sorumlusu Mustafa Kayabek’i 15′er ay hapse mahkûm etmiştir. Mahkeme başkanının karara katılmadığı ve 2-1′lik ekseriyetle verilen bu karar, temyiz edilince Yargıtay tarafından bozulmuş, fakat aynı mahkeme 2-1′lik kararda ısrar edince Yargıtay hükmü tasdik etmiştir. Atsız ve Mustafa Kayabek “Tashih-i karar” isteğinde bulunmuşlar fakat bu istekleri mahkemece kabul edilmemiş ve böylece mahkûmiyet kararı kesinleşmiştir.

Kronik enfarktüs, yüksek tansiyon ve ağır romatizmadan rahatsız olduğu için Haydarpaşa Nümûne Hastahânesi’ne yazan Atsız’a, Haydarpaşa Nümûne Hastahânesi tarafından “Cezaevine konulamayacağı” kaydı bulunan rapor verilmiş, fakat 4 aylık bir rapor Adlî Tıp tarafından kabul edilmemiş ve “reviri olan cezaevinde kalabilir” şeklinde değiştirilmiştir. Bunun üzerine infaz savcılığı 14 Kasım 1973 Çarşamba günü sabahı Atsız’ı evinden aldırarak Toptaşı Cezaevi’ne sevketmiştir. 40 kişilik adi suçlular kovuşuna konulan Atsız, bir müddet sonra reviri olan Sağmalcılar Cezaevi’ne nakledilmiştir. Atsız, kesinleşen 1,5 yıllık cezasını çekmek için hapse girince, Atsız’ın yazılarından, fikirlerinden ve eserlerinden feyz alan milliyetçi ilim adamları, üniversite mensupları, gençlik teşekkülleri, kültür dernekleri vasıtası ile Türk milleti, Cumhurbaşkanına başvurup “Atsız’ı affetmesini” istemiştir. Atsız Hoca, suç işlemediğini belirterek bizzat “af” talep etmediği halde, Cumhurbaşkanı Fahri Korutürk yetkisini kullanarak Atsız’ın cezasını affetmiştir. 22 Ocak 1974′te Bayrampaşa Cezaevi’nden tahliye edilen Atsız, 1,5 yıllık cezasının 2,5 ay kadarını cezaevinde geçirmiştir.

Fikirleri ile yaşayışını “telif eden” bir karaktere ve şahsiyete sahipti. İbnülemin Mahmut Kemal İn`al’ın tarifi ile “Atlıyı atından indirecek derecede şiddetli yazılar yazan” Atsız, ateşli ve keskin bir üslûba sahip olması yanında, hususi hayatında sakin, kibar, mülâyim, nüktedan ve şakacı idi.

Kendisinden kaç yaş küçük olursa olsun herkese “Bey” diye hitap ederdi, Vakur davranışı ve tevazu içinde yaşayışı ile, dimdik başı ve sağlam karakteri ile Atsız Bey, Türk tarihinin derinliklerinden kopup gelen bir “Türk Beyi” idi.Hayatı boyunca Atsız ile uğraşılmıştır, Her seferinde de uğraşanlar yenilmiştir. Mağlup olanların yerine yenileri gelmiş, fakat ne Atsız’ı yıldırabilmişler ne de “ülkü”sünü yenebilmişlerdir.

Atsız, hayatında bir defa, o da ölüme karşı, mağlup olmuştur.

Türk milliyetçiliğinin öncüsü olan Atsız, kuvvetli bir Türkologdur. Türk dilini, tarihini ve edebiyatını gayet iyi bilen Atsız, bilhassa Türk tarihinin Göktürk devrini âdeta yaşamışçasına bilir ve severdi. Çok sevdiği bu devreyi Bozkurtlar (Bozkurtların Ölümü ve Bozkurtlar Diriliyor) adı ile romanlaştırmış ve Göktürkleri Türk milletine tanıtarak sevdirmiştir.

Deli Kurt adlı romanı Osmanlı tarihinin ilk devrelerinin romanlaştırılmışıdır.

Ruh Adam’daki Selim Pusat’ın şahsiyetinde Atsız’ı görürüz.

Ruh Adam’ın devamı olarak Yalnız Adam’ı yazacağını söylüyordu, Yine yazacağını bildirdiği bir eseri de Bozkurtlar’ın 3. cildi idi.

Neşredilmemiş eserlerinin içerisinde “II. Mahmut’tan Günümüze Kadarki Osmanlı Hanedanı Tarihi”ni zikredebiliriz, Yayınlanan eserlerinin yanında değişik yerlerdeki makalelerinin toplanarak yayınlanması Atsız’ın fikirlerini toplu olarak görmemizi ve düşünce silsilesini takip etmemizi sağlayacaktır.

Son yıllarda “Türk Tarihi” adlı eseri üzerinde çalışıyordu. Küçük kardeşi Necdet Sançar’ın ani ölümü Atsız için çok acı bir darbe olmuş ve Atsız, Sançar’ın ölümünden sonra ancak 10 ay kadar yaşayabilmiş, bu yüzden de üzerinde çalıştığı eserlerini bitirememiştir. 1975′in kasım ayının ortalarında hasta olduğundan şüphelenmiş, yapılan muayene ve testler sonucunda bir hastalık bulunamamıştır .

10 Aralık 1975 Çarşamba gününün akşamı kalp krizi geçirmiş, gelen doktor enfarktüs olduğunu anlayamamıştır. Ertesi akşam Atsız’ı ziyaret eden yeni bir kriz, Atsız’ı aramızdan alıp götürmüştür (11 Aralık 1975 Perşembe).

Yarım asırdır hiç bir kuvvetin Türk milliyetçiliğinin burcundan indiremediği bayraklarından birincisi olan Atsız Bey’e Kurban Bayramı dolayısiyle ziyaret yapmak isteyenler, 13 Aralık 1975 tarihinde Kurban Bayramının ilk günü Kadıköy Osmanağa Câmii’nde son vazifelerini ifa ettiler ve kılınan ikindi namazını müteakip Osmanağa Câmii’nden Karacaahmet mezarlığına kardeşi Necdet Sançar’ın yanına kadar, Onu eller üzerinde taşıdılar.

Bu biyografi, Osman F.Sertkaya büyüğümüzün yazdığı ve Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları -Ankara 1987, Nu.847) arasında çıkan “Nihal Atsız” adlı kitabından alınmıştır.

Mesnevi 1.Ciltten Notlar

karamanoglu — Sun, 18 May 2008 09:39:00 +0000

Dinle neyden kim hikâyet etmede

Ayrılıklardan şikâyet etmede

Beni kamışlıktan kestiklerinden beri

Ahımdan herkes inlemede.

(Kamışlık: Cennet, Ney: İnsan, Ayrılık: Dünyaya iniş, Özlem: Allah)

*Dildeşinden ayrı düşen yüz türlü nağmesi bile olsa, dilsizdir. Gül

solup da mevsim geçince bülbülden nağme duyamazsın.

*Kimin aşka eğilimi yoksa, kanatsız kuş gibidir.

*Rahmet kapıları dilencilere hırslarından dolayı kapandı.Zekât

verilmeyince yağmur bulutu gelmez, zina artınca bulaşıcı hastalıklar

artar. İçine gam ve kasvetten ne gelirse korkusuzluk ve

küstahlığından gelir.

*Her odunun kokusu dumanından çıkar.İnleme, hastalığın çeşidini ele

verir.

*Aşk, Allah sırlarının usturlabıdır.(Usturlab: Güneşin yüksekliğini

ölçen alet) Dilin tefsiri pek aydınlatıcıdır. Fakat dile düşmeyen

aşk, daha nurludur.

*Vakit keskin bir kılıçtır. Sufi, vakit oğludur. Yarın demez, anı

değerlendirir.

*Sırların gönülde kalırsa, muradın çabuk gerçekleşir. Tohum toprağa

gizlenirse yeşerir.

*Zahiri güzelliği ait olan aşklar aşk değildir. Onlar sonuçta utanç

olurlar.

*Cihan dağdır, yaptıklarımız ses. Başına gelenler o sesin

yankısıdır.

*Bu sıkıntılar çileler ocağın posayı gümüşten ayırması içindir. İyi

ve kötünün imtihanı altının kaynatılıp, tortunun üste çıkmasıdır.

*Dünya hissi cihanın, din hissi göklerin merdivenidir. Dünya

hissinin sağlığını hekimden,din hissinin sağlığını Muhammedden

iste. Dünya hissinin sağlığı vücut sağlığıdır. Din hissinin sağlığı

arzuları öldürmektir.

*İnsan tarafgirlik, hiddet ve şehvetten şaşı olur. Hiddet ve şehvet

ruhu Haktan ayırır. Garez gelince, hüner örtülür.

*Fare nin şerrini def etmeden ambara buğday koyma.

*Kalp huzuru olmadan namaz tamam olmaz.

*Beden haset evidir.

*Bu âlem canların hapishanesidir.

*Nakış ve suret manâyı görmeyi engeldir.

*Akıl ve zekâ kemâle ermekle Allah;a varılmaz.Yöneticiler hediye ve

ihsanını çok bilmişlere değil,önlerinde acizlenenlere verirler.

*Manâ yüzünden yükselmek, temiz ruhlara nasiptir.

*Kimde dert varsa o koku almış, dermana ermiştir.Kim daha çok

uyanıksa, derdi daha fazladır.

*Parçaların yüzü bütüne dönüktür. Bülbülün aşkı da güle.

*Putların anası nefistir.

*Ahad ve Ahmed;e yapış ki, beden ebucehilinden kurtul.

*Allah bir kimsenin perdesini yırtmak isterse o kişiyi temiz

insanları ayıplamaya sevk eder. Ayıbını örtmek dilerse o kimse

ayıplı kimseler hakkında konuşamaz hale gelir. Yardım etmek isterse,

ona dua ve yakarış kapısını açar.

*Her ağlamanın sonu gülmektir.

*Akarsu nerdeyse orası yeşerir. Gözyaşı varsa rahmet gelecektir.

*Gam görünce istiğfar et. Çünkü gam Yaratıcı’nın emri ile tesir

eder. Allah dilerse bizzat gam ve sıkıntı sana neşe bile olabilir.

*Fakirlik korkusu insanları hırs ve emele lokma yapmıştır.

*Dünya zindan biz mahpususuz; zindanı del kurtul.Ten bir gemi, dünya

denizdir. Dünyayı tenine koyarsan, gemi batar. Ayaklarının altına al

ki yüzüp gidesin.

*Âlem cesettir. İlim can.

*Üç şey hakkında dudağını kıpırdatma: Gittiğin yol, paran ve

mezhebin.

*Hikmet arayanlar: Hikmet kaynağı olur.Tahsilden ve sebebe

bağlanmaktan kurtulur.Bilgileri hıfzeden levh, levhi mahfuz olur,

akıl ruhtan feyz alır.

*Heva (arzular) iman kapısının kilidi dir.

*İçi kötü olanın ayıbını deri örter.İçi iyi olanın aybını gayb âlemi

örter.

*Kalemin su, kağıdın rüzgar ise ne yazarsan yaz kıymeti yoktur.

*Manâsız söz; suya yazılan yazıdır.

*Gözün nuru gönül nurudur.

*Kaza gelince bilgi ve tedbir uykuya yatar.

*Allah insana akıbetine göre isim verir.Halk Ömer;i müşrik

bilirdi.Ama Allah ezelde onu mümin yazdı. Mümin oldu.

*Kaza seni gece gibi sarsa da elinden tutacak olan yine odur.Seni

emin kılmak için Allah’ın bela ile korkutmasını da bir çeşit yardım

bil.

*Sağlık; zıtların barışıdır.Aralarında savaş varsa bedene ölüm gelir

*Zalimin zulmü karanlık kuyudur.Sonunda içinde boğulur.

*İnsanlardan gördüğün zulümler senin huyundur.Sen kendi huyunu

onların aynasında seyredersin.

*Ey gam ateşine dalan! Ateşe azar azar nur serp de nur olsun.

*Dünya; dedikodu, tartışma ve bahis kuyusudur. Bu kuyuya düşersen

sağlam çıkamazsın.

*Üstünlükler ve durumların değişmesini Hak;tan bil .

*Birkaç gün su içmeyi bırak. Ağzını ebediyet şarabına daldır ki

hakikât içesin.

*Cehennem bu nefistir.Bizim nefsimiz ateşten parçadır. Parça bütünü

özler. Nefsin hedefi de ait olduğu cehenneme bizi çekmektir.

*Ok gibi doğru olursan, hiçbir yay seni tutamaz. Hakça ol ki, nefis

yayından hakikâte fırla.

*İnsan, gözden ibarettir. Göz ise dostu gören gözdür.

*Hak;tan korkup takva yolundan tutandan cinler ve insanlar

korkarlar.

*Ekmek sofrada cansızdır. Vücuda girince neşeli ruh olur.

*Allah&ın yaratması bizim işlerimizi meydana getirir. Bizim

işlerimiz Allah işlerinin eseridir.

*Allah Adem;e Senin suçunu da ben takdir ettim.Ama sen suçun

tamamını üstüne alıp tevbe ettin.Niye , Rabb;im bunu sen yaptırdın

demedin dedi.Adem;korktum, edep dışına çıkamazdım dedi.Allah

işte o edebin sebebi ile biz seni koruduk ve kayırdık dedi.

*Hürmet eden, hürmet görür.

*Akıl hakim iken Ömer;le Ebulhakem bir idi.Ömer can âlemine geçti

Halife oldu.Ebulhakem akıl aleminde kaldı.Ebucehil oldu.

*Kuran;ın hükümlerini tutar,kıssalarından hisse alırsan can kuşuna

ten kafesi dar gelir.

*Halk arasında meşhur olmak, sırlara ermeye engeldir.Şöhretten

kurtulmaya bak.

*Dostların sevgiliyi anması sevgiliye ne mutludur.

*Allah&;ım kahrına da, lütfuna da hakkı ile âşıkız.

*Dil çakmaktaşı ve demiri gibidir.Dilden çıkan ateş olur.

*Şeker gibi söz söylemek istersen helva yemeği bırak, sabret.Firaset

sahiplerinin hırsı sabra, çocukların hırsı helvayadır.Sabreden arşa

çıkar, helva yiyen yerde kalır.

*Kâmil insan toprak tutsa altın olur, eksik insan altın tutsa toprak

olur.

*Söze kulaktan gir.(Önce dinle)

*Adem Allah;ın azabından ağlamakla kurtuldu.

*Helal lokma, nuru ve olgunluğu arttırır.İlim, hikmet, aşk, incelik

helal lokmadan doğar.Lokma tohumdur; mahsulü fikir.Lokma denizdir;

incisi fikir.

*Ağızdan bir kere çıkan söz; yaydan çıkan ok gibidir.

*Canını yak ki, tenin aydınlansın.

*Padişahlar önlerinde eğilene ikram ederler. Çok bilenlere değil.

*Kim seviyorsa, bil ki seviliyordur.

*Susuzlar suyu arar, su da susuzları.

*Hakk;a dalan doymaz, daha çok dalmak ister.

*Âşıkların hayatı ölümdür.Gönül , gönül verilerek alınır.

*Ucuz kazanan, ucuz verir.İnci çocuğun eline geçerse onu bir somun

ekmeğe satar.

*İki deniz olan gözlerin incilerle dolsun istersen, gam toprağından

gözüne sürme çek de ağla.

*Dünyanın lütfu ve yaltaklanması hoş bir lokmadır. Ama az ye. Çünkü

o lokma ateştendir.

*Kınanmak; kaynatılmış ilaç gibidir.

*Nefis övüldükçe firavunlaşır. Alçakgönüllü ol, büyüklenme.

*Yusuf gibi güzel olamadıysan bari Yakup gibi ağlamayı öğren.

*Niyaz ve yoksullukta ölü gibi ol.

*Nebi; ;bahar yelinden yararlanın,güz yelinden sakının; dedi. Güz;

nefis ve hevadır. Bahar akıl ve ruh. Güz şeytanı fısıldar. Bahar ise

Evliya sözüdür.

*Bu âlemin direği gaflettir. Akıllılık ve uyanıklık öbür

âlemdendir.Bunlar sana galip gelirse bu âlem gözünde alçalır.

Akıllılık güneş, hırs buzdur. Akıllılık su, dünya kirdir.

*Allah kimi kendine davet ederse, o kişi dünya işlerinden vazgeçmeye

başlar.

*Geçmişe üzülmek, gelecekten tedirgin olmak, Allah;la arandaki

perdedir. O perdeyi ateşe at ki ardından Allah görünsün.

*Aşığın vergisi, can vermektir.Hak uğruna ekmek verene ekmek

verilir. Can verene can katılır.

*Sel ister bulanık olsun, ister saf olsun madem ki geçicidir, onu

konuşarak vakit öldürme.Dünya malı sele benzer.

*Bütün yaratılanlar Allah;ın ailesidir.Allah da ne güzel aile

reisi!.

*Mal ve para külah gibidir.Külaha keller sığınır.

*Yoksullar mal ve mülkün ötesinde Allah;tan pek büyük rızık alırlar.

İnsanlar onları anlamaz, sözlere değer vermez.

*Peygamber; fakirlik övüncümdür; dedi.

*Yoksulluğa sabret, gam ve kederi bırak artık.Yüce Allah;ın ululuğu

yoksulluktur.

*Benim sözlerim can memesinde süttür.Emen olmadıkça güzelce

gelmez.Dinleyen susuz ve arayıcı olursa vaiz ölü de olsa söz söyler.

*Aşağılık kişi yücelerin düşmanıdır.

*Allah kadını erkeğe yoldaş yarattı.Adem nasıl olur da Havvadan

ayrı kalır.Görünüşte su, ateşten üstündür.Görünüşte erkek kadına

üstündür.Ama gerçekte su, ateşe konunca fokur fokur kaynar.Gerçekte

erkekler mağluptur.Mağlupluk muhabbet vesilesi olacaksa ne mutlu

mağluplara!.

*Sevgi ve merhamet, insanlık; hiddet ve şehvet, hayvanlıktır.

*Kadın Hak nurudur.Sevgili değil.Kadın sanki yaratıcıdır.Yaratılmış

değil.

*Barış dalgaları gönül kirlerini giderir.Sevgi acıları tatlıya

çeker.Sevgilerin aslı hak yola gitmektir.

*Sıradan otlar, bir ayda yetişir.Gül yetiştirmek istersen bir yıl

bekleyeceksin.

*Su korukta ekşidir, üzümde tatlı olur, şarapta haram olur, sirkede

helal olur.

*Görünüşteki iyilikler, gizli sevgilerin alemetidir.

*Akrabalık sevgiyi bildirir

*Sevgi, insanı kör ve sağır eder.

*Gözlerini heva ve hevesten yum.

*Yoksulluk aynadır. Yoksula olan tavrına göre kendini gör. Cimri

misin cömert misin anlarsın.

*Herkes Hakk;ı işitemez. Her kuş bütün inciri yutamaz.

*İstetmeden vermeye bak.

*Yöneticilerin huyu halka tesir eder. Gökyüzü yeşil ise, yer

yeşerir. Gökyüzü kara ise yere yıldırımlar yağar.

*Deniz ; ölüyü üstünde taşır, diriyi boğmak ister.Nefis sıfatlarını

öldür ki hakikât sırlarını denizi seni üstünde taşısın.

*Manâ kapısını tıklatırsan, açarlar.Fikir ve mantık kanadını terk et

ki, sırların şahini olasın.

*Görüntü ibadete engeldir.Görüntüyü bırak manâya bak.

*Gam ve kederin anahtarı sabırdır. Endişe etmekten sakın, sakin ol.

İlacın başı perhizdir. Düşünce ve mantık perhizi yap ki, can

kuvvetini göresin.Kaşınmak uyuza ilaç olmaz,sadece kaşıntıyı

artırır.

*Süslenen kişi, kendini göstermek ister. Ahirete dünyadan ibadet

süsü sürmemişsen kendini Allah;a nasıl göstereceksin!.

*Çiçek dökülünce meyva çıkar.Ten harap olunca can görünür

*Heva ve hevesle az dost ol.

*Aslanlığına güvenme. Ümit gölgesine sığın

*Dünya malı Allah;ın tebessümüdür. Ona bak ama, sarhoş olacak kadar

değil.

*Hayallerimiz geniş, dünya dardır.Hayale fazla dalma, sıkıntın

artar.

*Akıllı kişi sıkıntı çekerken, harap olanlardan ders alır.

*Aslana ancak akılsızlar yiğitlik taslar.

*Görüntüden geçip gönlünü arıtan, gayb sırlarına ayna olur.

*Başına gelen eziyetler artıyor değil mi? Buğdayı başak olsun diye

toprağa attılar.Değirmende un olsun diye ezdiler.Ekmek oldu.Dişleri

ile ezdiler.Ezil ki can olasın.Can veresin.

*Varlık yoklukta görülür. Zenginin cömertliği yoksul varsa

anlaşılır.

*Noksanını gören, Allah;a kanatlanır.Kendini olgun sanan yerde

kalır.

*Kasırga, ağaçları yerinden söker.Ama alçak otlara şifadır.Gönül,

sende Allah’a karşı ot gibi mütevazı ol da rahmete eresin.

*Faziletin mihrabı şüpheli işten kaçınmak ve dünya sevgisini

azaltmaktır.

*Heveslerinden kurtulan kişi buluğa ermiştir.Milletin çoğu ise halen

çocuktur.Vehim, fikir, duygu, çocukların tahtadan atıdır.Sen ilim

atına bin.İlim, gönül ehline küheylan olur, beden ehline yük olur.

*Kendini kendinden arıt ki, içindeki pak seni göresin.

*Vücut ana gibi ruha gebedir.Ölüm ruhun doğumudur.

*Zindandan kurtulmak istersen sevgiliye baş eğ.(Secde yap)

*Ümit ve korku perdesini yırtarsan gayb alemi bütün ihtişamı ile

karşına çıkar.

*Sözden el çek ki, Allah sende Ledün ilmini meydana çıkarsın.

*İyilikte ve kötülükte her insanın kendisine benzer melekten bir

arkadaşı vardır.

*Ateşten yaratılanlar, topraktan yaratılana düşmandır. Ateş suya ,

su ateşe düşmandır. Ateş heva, su ise dindir. Din ehlini, kin

ehlinden ayır. Hak;la oturanı ara bul da onunla otur.

*Olayları yorumlama.Kendini yorumla.Kendine kötü de, ama

gülbahçesine kötü deme. Hilm (yumuşaklık) kılıcı düşmanları yener.

İlim suyu toprağı yeşertir.

*Allah’a kul ol, tene memur olma.

*Hışım, şehvet ve hırs rüzgârı namaz ehli olmayanları siler süpürür.

*Arzulara kul olan, Allah katında köleden beterdir.

*Bazı suçlar ve günahlar rahmet ve kurtuluş sebebidir. Ömer

Peygamber;i öldürmeye geldi.İman etti. Âdem yasak meyve yedi. Kulluk

ve dünya hayatı başladı.

*Bazı öldürmeler hayat verir. Bahçıvan ağaçları budamasa dallar

gelişir mi?Terzi kumaşı parça parça etmese elbise çıkar mı?

*Yürü, kork ve kötüleri az kına. Allah takdirinin tuzağına karşı

aczini bil.

*Hangi renk camdan bakarsan güneşi o rengte görürsün. Camı kır ki

nur görünsün.

*Allah seni bezedi, nakşetti. Nakşı kıramazsan ruhu göremezsin.

Allah&;ın nakşını yine Allah;ın eliyle kır. Sevgilinin camına onun

bahçesinden taş at.

*Amaca sabırla varılır. Acele ile değil.

Türk’ün Manasi

karamanoglu — Wed, 13 Jun 2007 00:10:00 +0000

Türk adina çesitli kaynak ve arastirmalarda türlü manalar verilmistir. Çin kaynaklari Tu-küe (Türk)’ü migfer olarak , Islam kaynaklari ise ses benzetmesine dayanarak terkedilmis,olgunlukçagi ve benzeri manalar vererek yeni anlamlar üretmistir.

XIX. asirda A. Vambery’nin ilmi izaha yakin olan fikrine göre ise Türk kelimesi “TÜREMEK“ten gelmektedir. Zira Gökalp bunu “TÜRELI” yani kanun ve nizam sahibi olarak açiklamistir.

Ancak Türk sözünün cins isim olarak “GÜÇ-KUVVET” manasinda oldugu, buradaki Türk kelimesinin milletin adi olan “Türk” kelimesi ile ayni oldugu A.V. Le Coq tarafindan ileri sürülmüstür. Bu iddia Kök-Türk kitabelerinin çözücüsü olan V. Thomsen tarafindan kabul edilmis,ayni iddia G. Nemeth’in tetkikleri ile de ispat edilmistir.

Ayrica Türk kelimesinin cins isim olarak “ALTAYLI” (Ceyhu ötesi Turanli) kavimlerini ifade etmek üzere 420 yillarina ait bir Pers metninde,daha sonradan 515 hadiseleri dolayisiyla “Türk-Hun”(Kudretli-Hun) tabirleride geçtigi bilinmektedir.

Iran kaynaklarinda Türk sözü “Güzel Insan” karsiliginda kullanilirken, XI. yy’da Kaskarli Mahmut “Türk adinin Türkler’e Tanri tarafindan verildigini ” belirterek,”Gençlik,kuvvet,kudret ve olgunluk çagi” demek oldugunu bir kez daha belirtmistir. Tarihçiler ise Türk kelimesinin “Güçlü-Kuvvetli” anlamina geldigini kabul etmektedirler.

3 MAYIS 1943 MAYIS 1944

karamanoglu — Tue, 12 Jun 2007 23:53:00 +0000

3 Mayıs Türkçülüğün tarihinde bir dönüm noktası oldu. Ozamana kadar yalnız duygu
ve düşünce olan, edebî ve ilmî sınırları pek de aşmıyan Türkçülük, 1944 yılının
3 Mayısında birdenbire hareket oluverdi.

Ali Suaviler, Süleyman Paşalar, Mehmet Eminler, Ziya Gökalplar, Rıza Nurlar
yalnız duygu, düşünce, iç Türkçüsü idiler. Hareket Türkçüsü olmamışlardı.
Çırağan baskını Türkçü Ali Suavinin siyasî bir hareketiydi. Bunun Türkçülükle
ilgisi yoktu. Sıhhiye Vekili olduğu zaman gayrî Türkleri atarak yerine Türkleri
yerleştiren Rıza Nur fiilî Türkçülük yapıyordu. Fakat bu da hareket değildi.
Türkçülükte ilk hareketi, 3 Mayıs 1944 Çarşambn günü, Ankara’daki birkaç bin
meçhul Türk genci yapiı Bu bakımdan Türkçülük tarihinde onların hususî bir
şerefi vardır.
Bundan sonra 3 Mayıs Türkçülerin günüdür. Ona bir bayram diyemiyeceğiz. Çünkü
yıllarla süren büyük ızdırabımız o gün başlamıştır. Ona bir matem demek de kabil
değidir. Çünkü bunca sıkıntıların arasında bize büyük bir imtihan vermek,
yürekliyle yüreksizi er meydanında denemek, yahşı ile yamanı ayırmak fırsatını
vermiştir. 0 güne kadar tehlikelerden gafil bir çocuk toyluğu ile yürüyen
Türkçülük 3 Mayıs’ta gafletten ayılmış, maskelerin arkasındaki iğrenç yüzleri
görmüş, can düşmanlannı tanımış, dost sandığı hainleri ayırt etmiş, hayalin
yumuşak bulutlarından gerçeğin sen topraklarına düşmüştür.
Böyle sağlam bir sonuca varmak için çekilen bunca sıkıntılar boşa gitmiş
sayılmaz. Bundan dolayı biz 3 Mavıs’a Türkçülerin günü deyip çıkıyoruz.
Hoşlanmıyanlar onu benimsemesin. Yalnız kendilerine benziyenler, yani Türke
benzemiyenler onu yadırgasın. Biz 3 Mayıs’ı sevmekte devam edeceğiz.
Türkçülük, tek sandığı düşmanına karşı 3 Mayıs hareketinı yaparken onun çift
olduğunu acı bir deneme ile öğrendi. Bu millî hareketin zaferinden korkan
Türksiılük düşmanlan, Türkçüler ortaçağı andıran vahşetlern, hapse atılır ve
aleyhlerinde türlü yayınlar yapılırken, onlan tartışmaya çağırmak garabetini de
gösterdiler. Tarih bunu bağışlamıyacak ve Türkçülerin günü olan 3 Mayıs, bir gün
Türklerin günü olunca onlar tarihin büyük mahkemesinde layık oldukları akıbete
uğrayacakkırdır.
Türkçüler! Toplu veya yalnız, her yerde 3 Mayısı analım. Analım ve Kür Şadın
hatırasını yüceltelim…
Ne mümkün zulm ile bîdad Ue imhai hürriyyet,
Çalış, idraki kaldır muktedirsen ademiyyetten!
(KÜRŞAD, 1946, Sayı:2) ATSIZ

TERORIST PKK

karamanoglu — Wed, 16 May 2007 10:56:00 +0000

FAZLA SÖZE GEREK YOK

THESE ARE JUST A FEW OF THE PHOTOS THAT SHOW THE PKK TERORISM IN TURKEY.

I THINK THERE IS NO NEED FOR THE WORDS.

Untill now PKK has killed more then 30.000 people including children and women.

PROTEST PKK SUPPORTERS IF YOU DONT WANT TO BE PART OF THIS SLAUGHTER…

24 Ocak 1987 Mardin-Midyat / Basyurt Efeler köyüne düzenlenen saldiri sonucu 11 kisi
(7 çocuk, 1 kadin, 3 erkek) hayatini kaybetmistir.

07 Mart 1987 Mardin- Nusaybin / Açikyol köyüne yapilan silahli saldri sonucu 8 kiisi
(6 çocuk, 2 kadin) hayatin kaybetmistir.

07 Mart 1987 Mardin- Nusaybin / Açikyol köyüne yapilan silahli saldiri sonucu 8 kisii
(6 çocuk, 2 kadin) hayatini kaybetmistir.

09 Temmuz 1987 Diyarbakýr-Hani / Kirim mezras ve 02 Ocak 1992 Tunceli-Mazgirt / Derebag
köyüne düzenlenen silahli saldiri sonucu 12 kisi (5 çocuk, 4 kadýn, 3 erkek) hayatini kaybetmistir

ALKOLLU BIRININ KAZASINA KURBAN OLAN BIR KISININ HIKAYESI

karamanoglu — Tue, 15 May 2007 17:33:00 +0000

ISTE Jacqueline SABURIDO, 19 EYLUL 1999

BABASI VE SABRINA 1998’DE.

VENEZUELLA’DA TATILDE

6 YASINDAKI DOGUMGUNUNDE

BIR AKSAM ARKADASLARI ILE.

VE ISTE SABRINA’NIN ARABASINDAN ARTA KALANLAR. EVINE DONERKEN 17 YASINDAKI BIR OGRENCI ARABASINA CARPTI. BU OGRENCI ICKILI IDI. VE BU 1999 ARALIK AYINDAYDI.

KAZADAN SONRA SABRINA 40’TAN FAZLA OPERASYON GECIRMEK ZORUNDA KALDI.

JACQUELINE ARABASI YANARKEN BULUNDU, VUCUDU 45 SANIYEDEN AZ BIR SUREDE YANDI.

2000 YILINDA BABASI ILE BERABER.

BAKIMI SIRASINDA

KAZADAN 3 AY SONRA

GOZLERINI ACIK TUTABILMEK ICIN GOZ DAMLASINA IHTIYACI VAR.

SIMDI 20 YASINDA VE ASLA 3 YIL ONCE ALKOLLU OLDUGU ICIN KENDISINI AFFEDEMIYOR. JACQUELINE’IN HAYATINI DURDURDUGUNUN BILINCINDE.

HERKES ARABA KAZASINDA öLMÜYOR.

BU FOTO KAZADAN 4 YIL SONRA CEKILDI VE JACQUELINE HALA BAKIM ALTINDA. VUCUDUNUN % 60’I YANMIS DURUMDA.

LÜTFEN BU MAILI ALKOLLU ARABA KULLANILMAMASI BILINCININ SAGLANABILMESI ICIN MAX. SAYIDA KISIYE ILETINIZ.